Նոր պատերազմի ահազանգ
ՀասարակությունLragir.am-ը գրում է.
Բաքուն Երեւանին մեղադրել է «հետկոնֆլիկտային փուլում Ադրբեջանի նկատմամբ տարածքային պահանջների մեջ»՝ կապված «Ադրբեջանի Ղարաբաղի տարածաշրջանի» հետ։ Բաքվի ԱԳՆ-ն հայտարարել է, որ «խախտելով նոյեմբերի 9-ի հայտարարության 6-րդ կետը, Հայաստանը շարունակում է Լաչինի միջանցքով զորքեր մտցնել տարածաշրջան։ Հայաստանը, ի հեճուկս եռակողմ հայտարարության 4-րդ կետի, դեռեւս դուրս չի բերել հայկական զինված ուժերի մնացորդները տարածաշրջանից»։
Հայաստանի Անվտանգության խորհուրդը հայտարարություն է տարածել, որում նշում է, որ «իրադրության վերլուծությունը ցույց է տալիս, որ Ադրբեջանական Հանրապետությունը, փորձելով գտնել մտացածին հիմնավորումներ, հող է նախապատրաստում Լեռնային Ղարաբաղի ուղղությամբ նոր սադրանքներ և հարձակում սկսելու համար»։
Իրապես, Բաքվի հայտարարությունները պատերազմ սկսելու տեղեկատվական նախապատրաստություն են։ Երեւանը մեղադրվում է նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունը խախտելու մեջ, այսինքն՝ չի գործում հրադադարի պայմանավորվածությունը։ «Անօրինական զինված խմբավորումների» պատրվակով Բաքուն ռուսական «խաղաղապահների» առաջնորդությամբ արդեն «փորձարկել է» գրոհը Արցախի Ասկերանի շրջանում եւ համոզվել ռուսական երաշխիքների հարցում։
Իրականում, նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունը հակասում է ՌԴ եւ Բաքվի ռազմավարական համագործակցության հռչակագրին (մանրամասն՝ տես այստեղ), որի 18-րդ կետին Բաքուն հղում էր արել ՌԴ ՊՆ-ին ուղղված պատասխանում։ Զուգահեռ, հոլովակներ են տարածվում, որոնցում Բաքվի պաշտոնատարները պահանջում են ռուս սպաներից «մեկընդմիշտ հեռացնել հայերին ադրբեջանական հողերից»:
ՀՀ Անվտանգության խորհուրդը, «միջազգային հանրության ուշադրությունը հրավիրելով Լեռնային Ղարաբաղում եւ Հայաստան-Ադրբեջան սահմանին ռազմական բախումների հնարավորության վրա, անհրաժեշտ է համարում միջազգային զսպման մեխանիզմների գործարկումը՝ տարածաշրջանում նոր ռազմական էսկալացիա և էթնիկ զտում թույլ չտալու համար»։ Այսօր ՄԽ համանախագահ երկրների դեսպանների եւ ռուս համանախագահի հետ հանդիպումներ է ունեցել ԱԳ նախարարը։
Ինչպես բազմիցս զգուշացրել ենք, ՔՊ-ական իշխանության եւ խորհրդարանի ռուսանպաստ «ընդդիմության»՝ խորհրդարանում ազգային հիմնարար խնդիրների քննարկումից որոշումների ընդունումից խուսափումն ու օտար պլանների սպասարկումը բացում են նոր պատերազմի հնարավորությունը։ Այդ պլաններում հայերն «օգտակար զոհեր» են, ապահովելով ռուսական ետքաշման դանդաղեցումը սեփական տարածքների եւ կյանքերի գնով, ինչն էլ հանդիսացել է Կովկասում եւ Հայկական բարձրավանդակում ռուսական ռազմավարության «աղը» հարյուրամյակներ շարունակ։
