Չէինք հավատում, որ կփրկվի. Վահեն 1 տարում 15-ից ավել վիրահատություն է տարել և ոտքի կանգնել
Ավտովթարի հետևանքով ծանր վնասվածքներ ստացած Վահեն դեպքից 1 տարի անց արդեն կարողանում է քայլել, սակայն դեռ չի խոսում։ Հունիսին ռուս պրոֆեսորի մասնակցությամբ նրան մեր երկրի վիրաբուժության մեջ աննախադեպ համարվող, բարդ վիրահատություն է սպասվում։
«Սուրբ Աստվածամայր» բուժկենտրոնի հիվանդասենյակներից մեկն էականորեն տարբերվում է մյուսներից. այս սենյակում ինչ ասես կա` փոքրիկ ակվարիումից մինչև հսկայական փափուկ արջուկ խաղալիք։ Հիվանդասենյակն ավելի շուտ մանկական սենյակ է հիշեցնում, և զուր չեն այդքան խաղալիքներն այնտեղ` 8-ամյա Վահե Մոսինյանն արդեն 1 տարի է` հիվանդանոցում է։
Վահեն, որը հիվանդանոց էր ընդունվել ծայրահեղ ծանր, անհույս վիճակում և այս ընթացքում 15-ից ավելի վիրահատություն է տարել, այսօր քայլակի օգնությամբ քայլելով է դուրս է գրվելու։
Մեկ տարի առաջ ապրիլին Վայոց Ձորում ավտովթար էր տեղի ունեցել, որի հետևանքով մեքենան ձորն էր ընկել ու բռնկվել։ Ընտանիքի 4 անդամներից միայն Վահեն էր այդքան շատ վնասվածք ստացել` մարմնի 80%-ի ախտահարմամբ այրվածքներ։ Հայրը, մայրը, քույրն ու եղբայրը քիչ են տուժել։
«Ապրիլի 28-ին երեխան ընդունվեց մեր վերակենդանացման բաժանմունք` 60 տոկոս մարմնի և 20 տոկոս շնչուղիների այրվածքներ ուներ։ Երեխայի վիճակը գրեթե անհույս էր. նաև այրվածքաբանների կողմից է գնահատական տրվել, թե հնարավոր է` մի քանի օրից մահանա։ Համակարգված աշխատանքի ու մասնագետների ջանքերի շնորհիվ կարողացանք տղային դուրս բերել այդ վիճակից»,–պատմում է «Սուրբ Աստվածամայր» ԲԿ–ի բուժգծով փոխտնօրեն Դավիթ Դալլաքյանը։
Իհարկե հեշտ չի անցել 1 տարվա բուժման ընթացքը. փոքրիկ Վահեն ամիսներ շարունակ երակով էր սնունդ ստանում, ձեռքի ու ոտքի մատները չէին առանձնանում... Երեխան 4 ամիս վերակենդանացման բաժանմունքում է եղել, և խորը դեպրեսիայի մեջ գտնվել, քանի որ միայն սպիտակ պատերն է տեսել օրեր շարունակ։
Հիմա, սակայն, երեխայի միայն գլխի հետևի հատվածում կան վերքեր, մնացածն արդեն անցել է։ Դալլաքյանն ասում է, որ Վահեն դեռ չի կարողանում խոսել, քանի որ շնչափողի մեջ տրախիոստոմիկ խողովակ է դրված, որպեսզի բերանի պարունակությունը շնչուղիներ չլցվի։ Սակայն դրանից ազատվելն էլ մի քանի ամիսների հարց է։
«Հունիսին ՌԴ–ի Ֆիլատովի անվան հիվանդանոցից մեր լավ ընկերը` պրոֆեսոր Ալեքսանդր Ռազումովսկին է ժամանելու Հայաստան. մեր երկրի մանկական վիրաբուժության մեջ աննախադեպ համարվող մի վիրահատություն կիրականացնենք։ Պետք է շնչափողի մասնահատում և կերակրափողի դեֆեկտի փակում կատարվի, որից հետո երեխան կկարողանա խոսել»,–ասաց Դալլաքյանը` հավելելով, որ բարդ վիրահատություն է սպասվում փոքրիկին։
Մինչ բժիշկը խոսում է` փոքրիկ Վահեն է քայլակի օգնությամբ իր մայրիկի հետ մոտենում մեզ։ Երեխան ուսումնասիրում է մեզ, իսկ բժիշկներին տեսնելով, ժպտում` արդեն հարազատ մարդիկ են դարձել։ Վահեն չի կանգնում մեզ մոտ` միջանցքով տեղաշարժվում է, այդ ընթացքում իրեն հանդիպած բոլոր բժիշկներին ժպիտի միջոցով բարևում։
Հիվանդանոցի Վերակենդանացման բաժանմունքի վարիչ Աննա Չոբանյանը հայտնում է` նման ծայրահեղ ծանր վիճակում գտնվող և հիմա այս արդյունքը գրանցած դեպք դեռ չէին ունեցել։ Նրա խոսքով` երեխան 35 կգ քաշով է հիվանդանոց ընդունվել, որից հետո 15 կգ.-ի էր հասել։ Այսօր, սակայն, Վահեն 21 կիլոգրամ է կշռում։
«Անգամ երեխայի ծնողները չէին հավատում, որ նման արդյունք կունենանք, բայց մենք` բժիշկներով հույս ունեինք, որ երեխան կարողանալու է բնականոն կյանքով ապրել։ Սակայն երբ երեխան լիարժեք կյանքով կապրի` դժվար է ասել, դեռ կարևոր վիրահատություն ունի»,–ասաց Չոբանյանը։
Փոքրիկ Վահեն արդեն միջանցքով մի մեծ պտույտ է կատարել և նորից մեզ հասել. երեխայի մայրը` Աննա Ասլանյանը, հուզված է` մե՛կ մեզ, մե՛կ տղային է նայում։
Մայրն անկեղծանում է` հրաշք է տեղի ունեցել, իրենք էլ չէին սպասում, որ նման արդյունք կլինի։
«Շատ մեծ դժվարության միջով ենք անցել։ Ամեն օր վերականդանացման բաժանմունքի դռան մոտ կանգնած լավ լուրի էինք սպասում։ Մեզ հույս էր տալիս այն, որ երեխայիս վիճակը ծանր, բայց կայուն է»,–ասում է մայրն, ու ձայնը դողում է։
Վահեի սենյակ ենք գնում. այս օրերին երեխայի միակ զբաղմունքը նոթբուքն է եղել և բարեկամներից մեկի` Սանկտ Պետերբուրգից պատվիրած ակվարիումը` 12 ձկներով։ Մայրն ասում է` տղան սիրում է նստել ու նայել ձկներին, կերակրել նրանց, և բժիշկները թույլատրել են, որպեսզի ակվարիումը հիվանդասենյակում թողնեն։
Մինչև դեպքը, Վահեն դպրոց էր հաճախում, շախմատի գնում։ Վահեին հարցնում եմ` շարունակելո՞ւ է շախմատ խաղալ, ի պատասխան տղան գլխով դրական նշան է անում, և արդեն ինձ էլ ժպտում։
Վահեին շատ չհոգնեցնելու համար դուրս եմ գալիս հիվանդասենյակից, իսկ նրա մայրը խնդրում է հատուկ շնորհակալություն փոխանցել բոլոր բժիշկներին (Արտակ Գևորգյան, Արամ Սահակյան, Արթուր Հարությունյան, Նարինե Էվինյան), որոնք այս ընթացքում սեփական երեխային պես են վերաբերվել իր որդուն։
